นั่นคือสิ่งแรกที่ปลุกผมให้ตื่นกลางดึก ไม่ใช่เสียง แต่เป็นกลิ่น กลิ่นคาวจัดเหมือนใครเอาเนื้อสดๆ มาสาดไว้รอบบ้าน ตามมาด้วยเสียงหมาที่เคยเห่าเก่งที่สุดในซอย ลุกขึ้นมาเห่าหอนอย่างโหยหวนด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่การเห่าไล่คนหรือสัตว์เหมือนทุกที
ผมชื่อ “อาร์ม” เพิ่งย้ายกลับมาอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดได้ไม่ถึงเดือน เพื่อมาดูแลย่าที่แก่มากแล้ว หมู่บ้านแห่งนี้สงบเงียบ ตอนกลางวันมันคือภาพชนบทที่สวยงาม แต่พอมืดสนิท ความสวยงามนั้นก็ถูกฉาบไว้ด้วยความเชื่อและเรื่องเล่าที่ผมเคยได้ยินตั้งแต่เด็ก
“กลางค่ำกลางคืน อย่าตากผ้าทิ้งไว้นะลูก” ย่าเคยเตือนผมในวันแรกที่มาถึง “เดี๋ยวผีกระสือมันจะมาเช็ดปาก”
ผมได้แต่หัวเราะแหะๆ ในใจ คิดว่าเป็นแค่กุศโลบายของคนแก่ แต่คืนนี้… กลิ่นคาวเลือดกับเสียงหมาหอนทำให้ผมเริ่มไม่แน่ใจ
เรื่องมันเริ่มแปลกขึ้นเมื่อไก่ที่บ้านลุงชมข้างๆ หายไปทีละตัวสองตัว จากนั้นก็เป็นแมวของป้านีที่ถูกควักท้องไส้ทะลักนอนตายอยู่ใต้ถุนบ้าน ชาวบ้านเริ่มจับกลุ่มคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คำว่า “กระสือ” และ “ปอบ” ถูกพูดถึงบ่อยขึ้น แต่ไม่มีใครกล้าชี้ตัวว่าสงสัยใคร
จนกระทั่งคืนนั้น… ผมนอนไม่หลับ เลยลุกมาเข้าห้องน้ำตอนดึกสงัด แสงจันทร์สาดส่องลงมาจางๆ ผมมองลอดหน้าต่างออกไปที่ทุ่งนาหลังบ้าน และผมก็ได้เห็นมัน…
แสงไฟสีแดงวูบวาบดวงหนึ่งลอยอยู่เหนือยอดข้าว มันลอยเคลื่อนไหวอย่างประหลาด ไม่ใช่แสงจากไฟฉาย ไม่ใช่โดรนแน่นอน มันลอยต่ำและเคลื่อนที่อย่างอิสระ ผมเพ่งตามองด้วยใจที่เต้นระรัว… แล้วแสงนั้นก็ลอยเข้ามาใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น…
จนกระทั่งผมเห็นชัดเต็มสองตา…
มันคือศีรษะของผู้หญิงคนหนึ่ง ผมยาวสยายลอยคว้างในอากาศ ข้างใต้ศีรษะนั้นคือหัวใจ ปอด ตับ ไต และพวงไส้ที่ห้อยระโยงระยางเป็นทางยาว… ทั้งหมดนั้นเรืองแสงสีเขียวจางๆ ตัดกับแสงสีแดงฉานที่ส่องออกมาจากดวงตาของมัน
ผมตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก ขนทั้งตัวลุกชัน ลมหายใจติดขัดอยู่ในลำคอ ใบหน้านั้นซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำเหมือนเลือด ริมฝีปากเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีคล้ำ… และที่ทำให้ผมแทบสิ้นสติก็คือ… ผมรู้จักใบหน้านั้น
“พี่สาย…”
พี่สาย… หญิงสาวท้ายหมู่บ้านที่หน้าตาสะสวย แต่ร่างกายซูบผอมและป่วยออดๆ แอดๆ มาตลอด เธอเป็นคนเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร ชาวบ้านต่างก็เวทนาเธอ
แต่วินาทีนี้ ภาพหญิงสาวน่าสงสารที่ผมเคยรู้จักได้สลายไปแล้ว เหลือเพียงอสูรกายที่ล่องลอยอยู่ตรงหน้า ดวงตาของมันเหลือบมาสบตากับผมพอดี! มันแสยะยิ้มกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ และลิ้นที่ตวัดเลียคราบเลือดบนริมฝีปากตัวเอง
เสียงกรีดร้องของผมดังลั่นอยู่ในลำคอแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ผมถอยหลังกรูดจนหลังชนฝา ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ กระสือพี่สายลอยผ่านหน้าต่างบ้านผมไปช้าๆ พวงไส้ของมันลากครูดไปกับสังกะสีหลังคาบ้านเสียงดังแกรกกราก… มันกำลังมุ่งหน้าไปทางเล้าเป็ดของอีกหมู่บ้านหนึ่ง
เช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวเป็ดตายยกเล้าก็แพร่สะพัดไปทั่ว คราวนี้ชาวบ้านไม่ทนอีกต่อไป พวกเขารวมตัวกัน ถือคบไฟ มีดพร้า และเตรียมหนามพุทราไว้เต็มกำมือ เป้าหมายของทุกคนคือบ้านของพี่สาย
ผมอยากจะบอกทุกคนว่าอย่าทำ แต่ภาพสยดสยองที่เห็นเมื่อคืนมันติดตาเกินกว่าจะห้ามได้
เมื่อชาวบ้านบุกไปถึงกระท่อมท้ายหมู่บ้าน ก็พบร่างของพี่สายนอนหลับอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ เนื้อตัวเย็นชืดเหมือนไม่มีชีวิต มีเพียงผ้าขาวผืนหนึ่งคลุมร่างกายที่ไร้ศีรษะเอาไว้!
ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวทำให้ฝูงชนบ้าคลั่ง พวกเขาเตรียมจะเผากระท่อมทิ้งทั้งๆ ที่ร่างนั้นยังอยู่ข้างใน แต่ก่อนที่ไฟจะถูกจุด เสียงกรีดร้องแหลมเล็กบาดแก้วหูก็ดังขึ้นจากป่าข้างๆ
ศีรษะของพี่สายลอยกลับมาด้วยความเร็วสูง! ดวงตาแดงก่ำจ้องมองชาวบ้านอย่างอาฆาตแค้น มันพุ่งเข้าใส่หมายจะทำร้าย แต่ก็ชะงักเมื่อเจอเข้ากับกิ่งหนามพุทราที่ชาวบ้านขว้างปาใส่ ไส้ของมันพันเกี่ยวกับหนามแหลมจนเลือดสีคล้ำสาดกระเซ็น
มันคือภาพของความโกลาหลและความสยดสยองที่ผมจะไม่มีวันลืม กระสือกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง มันพยายามจะกลับเข้าร่างของตัวเองที่นอนแน่นิ่งอยู่ในกระท่อม แต่ก็ถูกขัดขวางไว้ทุกทาง
จนกระทั่ง… แสงแรกของวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้า
ร่างที่ไร้หัวของพี่สายเริ่มกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ศีรษะที่ลอยอยู่กลางอากาศก็กรีดร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย แสงเรืองรองที่เครื่องในและดวงตาค่อยๆ ดับวูบลง ก่อนที่ทั้งศีรษะและพวงไส้จะร่วงหล่นลงบนพื้นดินและสลายไปต่อหน้าต่อตา เหลือเพียงร่างที่สมบูรณ์แต่นิ่งสนิท… และไร้วิญญาณ
เรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว หมู่บ้านกลับสู่ความสงบ แต่สำหรับผม… ไม่มีคืนไหนที่ผมข่มตาหลับได้สนิทอีกเลย
ผมมักจะฝันเห็นดวงตาสีเลือดคู่นั้นเสมอ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหิวโหย… ไม่ใช่แค่ความหิวในอาหารคาวเลือด แต่เป็นความหิวโหยในชีวิตปกติที่เธอไม่มีวันได้สัมผัส มันคือคำสาปที่ส่งต่อกันมา เป็นโศกนาฏกรรมที่ซ่อนอยู่ใต้ตำนานอันน่าหวาดกลัว… และมันเคยอยู่ใกล้ตัวผมแค่เอื้อม…
