ย้อนรอยคดีเหนือเมฆสู่ความมืด: D.B. Cooper กับอาชญากรรมที่ไร้ร่องรอย

ขี้เกียจอ่านใช่ไหม ฟังสรุปได้เลยครับ

บทนำ: ตำนานของ “แดน คูเปอร์”

ในหน้าประวัติศาสตร์อาชญากรรมของสหรัฐอเมริกา มีเพียงคดีเดียวที่ยังคงยืนหยัดท้าทายการสืบสวนสมัยใหม่ในฐานะอาชญากรรมทางการบิน (Air Piracy) เพียงคดีเดียวที่ยังไม่สามารถคลี่คลายได้ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 1971 หนึ่งวันก่อนวันขอบคุณพระเจ้า ในยุคที่การเดินทางทางอากาศยังคงมีความหรูหราและความไว้วางใจซึ่งกันและกันสูง ชายคนหนึ่งได้ก่อเหตุจี้เครื่องบินและหายตัวไปอย่างลึกลับ พร้อมกับเงินค่าไถ่ 200,000 ดอลลาร์ โดยทิ้งไว้เพียงปริศนาที่ดำเนินมานานกว่าครึ่งศตวรรษ

การแยกแยะระหว่างตำนานกับข้อเท็จจริง: “D.B. Cooper” ปะทะ “Dan Cooper”

สิ่งสำคัญอันดับแรกในการวิเคราะห์คดีนี้คือการแยกแยะข้อเท็จจริงออกจากการรายงานข่าวที่ผิดพลาด ชายผู้ก่อเหตุได้ใช้เงินสดซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวภายใต้นามแฝงว่า “แดน คูเปอร์” (Dan Cooper) อย่างไรก็ตาม ในความโกลาหลของการรายงานข่าวด่วน นักข่าวคนหนึ่งได้รายงานชื่อผิดพลาดเป็น “D.B. Cooper” ความผิดพลาดนี้กลับกลายเป็นชื่อที่สาธารณชนจดจำและกลายเป็นส่วนหนึ่งของตำนานไปโดยปริยาย

ความผิดพลาดในการเรียกชื่อนี้ไม่ใช่เพียงรายละเอียดเล็กน้อย แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่แสดงให้เห็นว่าเรื่องเล่าของสื่อ (Media Persona) มีอิทธิพลเหนือกว่าข้อเท็จจริงในการสืบสวน (Investigative Fact) อย่างไร ตั้งแต่แรกเริ่ม คดีนี้จึงเป็นเรื่องของ “ตำนาน” มากพอๆ กับเรื่องของ “อาชญากรรม”

ภาพลักษณ์ที่คูเปอร์สร้างขึ้นนั้นขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับอาชญากรรมที่เขาก่อ เขาเป็นชายวัยกลางคน ผิวขาว บุคลิกสุขุมเงียบขรึม แต่งกายเหมือนนักธุรกิจ สวมสูทสีดำ เชิ้ตขาว และเนคไทสีดำ เขาไม่ใช่ภาพของอาชญากรที่รุนแรง แต่เป็น “คนไร้ตัวตน” (nondescript) การพรางตัวนี้ยอดเยี่ยมถึงขนาดที่ว่า เมื่อเขายื่นกระดาษโน้ตให้พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน เธอกลับเข้าใจผิดว่านั่นเป็น “คำจีบ” หรือเบอร์โทรศัพท์ คูเปอร์ใช้ความคาดหวังทางสังคม (Social Expectation) ของยุคนั้นเป็นอาวุธ ลดการป้องกันของเหยื่อได้อย่างมีประสิทธิภาพ ก่อนที่จะเปิดเผยเจตนาที่แท้จริงของเขา

40 นาทีในซีแอตเทิล: ลำดับเหตุการณ์การจี้เครื่องบิน

การปล้นครั้งนี้เผยให้เห็นการวางแผนที่เยือกเย็นและมีความรู้เฉพาะทางอย่างน่าทึ่ง

เที่ยวบิน 305: “ผมมีระเบิด”

เหตุการณ์เริ่มต้นบนเที่ยวบิน 305 ของสายการบิน Northwest Orient Airlines ซึ่งเป็นเที่ยวบินระยะสั้นจากพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ไปยังซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน เวลาประมาณ 14:50 น. หลังจากเครื่องขึ้นบินได้ไม่นาน คูเปอร์ซึ่งนั่งอยู่ที่นั่ง 18C ได้ยื่นโน้ตให้พนักงานต้อนรับชื่อ ฟลอเรนซ์ แชฟฟ์เนอร์ ²

เมื่อเธอไม่เปิดอ่าน คูเปอร์โน้มตัวมากระซิบว่า “คุณผู้หญิง คุณควรอ่านโน้ตนั่น ผมมีระเบิด” (“Miss, you’d better look at that note. I have a bomb.”) จากนั้นเขาได้เปิดกระเป๋าเอกสารให้เธอดูสิ่งที่ดูเหมือนแท่งไดนาไมต์สีแดง 8 แท่ง สายไฟ และแบตเตอรี่ขนาดใหญ่

ข้อเรียกร้องและการเจรจา

ข้อเรียกร้องของคูเปอร์มีความเฉพาะเจาะจงสูง:

1. เงินค่าไถ่ 200,000 ดอลลาร์ (เทียบเท่าประมาณ 1.26 – 1.6 ล้านดอลลาร์ในปัจจุบัน) โดยต้องเป็นธนบัตรใบละ 20 ดอลลาร์เท่านั้น
2. ร่มชูชีพจำนวนสี่ตัว

เครื่องบินต้องบินวนอยู่เหนือเมืองซีแอตเทิลนานกว่าสองชั่วโมง ขณะที่เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินเร่งรวบรวมเงินและร่มชูชีพตามคำขอ เมื่อเครื่องลงจอดที่สนามบินซีแอตเทิล-ทาโคมา (Sea-Tac) เวลา 17:39 น. คูเปอร์ได้ทำการแลกเปลี่ยนอย่างใจเย็น เขาปล่อยตัวผู้โดยสารทั้ง 36 คน เพื่อแลกกับเงินและร่มชูชีพ แต่ยังคงจับลูกเรือหลายคนไว้เป็นตัวประกัน

การวิเคราะห์ข้อเรียกร้องนี้เผยให้เห็นความเฉียบแหลมทางจิตวิทยา โดยเฉพาะการเรียกร้อง “ร่มชูชีพสี่ตัว” นี่ไม่ใช่การบ่งชี้ว่ามีผู้สมรู้ร่วมคิด แต่เป็นกลยุทธ์ที่ชาญฉลาดเพื่อสร้างความคลุมเครือ มันทำให้เจ้าหน้าที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเขาอาจบังคับให้ลูกเรือกระโดดไปกับเขาหรือไม่ ส่งผลให้พวกเขาต้องจัดหาร่มชูชีพที่ใช้งานได้จริงทั้งหมด และป้องกันไม่ให้มีการแอบสับเปลี่ยนร่มชูชีพที่ชำรุดมาให้

การบินครั้งที่สอง: สู่ความมืดมิด

หลังจากเติมน้ำมัน คูเปอร์ได้ออกคำสั่งการบินชุดใหม่ที่เผยให้เห็นความรู้ทางเทคนิคขั้นสูง เขาต้องการบินไปยังเม็กซิโกซิตี้ แต่เนื่องจากน้ำมันไม่พอ จึงตกลงแวะพักที่เมืองรีโน รัฐเนวาดา

คำสั่งการบินของเขามีความแม่นยำทางวิศวกรรมการบิน:

1. รักษาระดับความสูงให้ต่ำกว่า 10,000 ฟุต
2. รักษาความเร็วให้ต่ำกว่า 200 นอต
3. กางแฟลบ (Flaps) 15 องศา และกางล้อค้างไว้
4. เปิดประตูบันไดใต้ท้องเครื่อง (Aft Airstair) ทิ้งไว้

ความรู้นี้ไม่ใช่ความรู้ทั่วไป เครื่องบินโบอิ้ง 727 เป็นเครื่องบินรุ่นเดียวในยุคนั้นที่มีบันไดท้ายเครื่องที่สามารถเปิดได้กลางอากาศ คำสั่งของคูเปอร์ถูกออกแบบมาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อรักษาสภาพห้องโดยสารให้มีความดันใกล้เคียงภายนอก และอยู่ในสภาวะที่ปลอดภัยเพียงพอต่อการกระโดด การกำหนดค่าเหล่านี้ชี้ชัดว่าคูเปอร์มีความคุ้นเคยอย่างลึกซึ้งกับเครื่อง 727 อาจในฐานะนักบิน วิศวกร หรือพนักงานของโบอิ้ง

เวลาประมาณ 20:00 น. ขณะบินอยู่ระหว่างซีแอตเทิลและรีโน ท่ามกลางพายุฝนและความมืดมิด สัญญาณไฟในห้องนักบินแจ้งเตือนว่าบันไดท้ายเครื่องถูกเปิดออก แดน คูเปอร์ ได้กระโดดออกจากเครื่องบินพร้อมเงินค่าไถ่ หายไปในความมืด

เมื่อเครื่องลงจอดที่รีโนเวลา 22:15 น. เจ้าหน้าที่บุกขึ้นเครื่องและพบเพียงร่มชูชีพ 2 ตัวที่ถูกทิ้งไว้, เนคไทแบบหนีบสีดำบนที่นั่ง 18C และเศษก้นบุหรี่

ปฏิบัติการ NORJAK: การสืบสวนที่ยาวนานที่สุดของ FBI

การหายตัวไปของคูเปอร์ได้เริ่มต้นหนึ่งในการสืบสวนที่ยาวนานและละเอียดถี่ถ้วนที่สุดในประวัติศาสตร์ของ FBI ภายใต้ชื่อรหัส “NORJAK” (ย่อมาจาก Northwest Hijacking)

การตามล่าทันที

ความท้าทายในทันทีคือการระบุพื้นที่การกระโดด (Landing Zone) ของคูเปอร์ การค้นหาในระยะแรกได้รับผลกระทบอย่างหนักจากการที่ FBI ประเมินเส้นทางการบินและจุดที่เขาอาจกระโดดลงผิดพลาด เขาได้กระโดดลงสู่พื้นที่ป่าทึบกว้างใหญ่ ในเวลากลางคืน ท่ามกลางสภาพอากาศเลวร้าย ทำให้การค้นหาแทบจะเป็นไปไม่ได้

โปรไฟล์ของคนร้าย: มืออาชีพหรือมือสมัครเล่น?

หัวใจสำคัญของความลึกลับในคดีนี้อยู่ที่ “ความขัดแย้งทางโปรไฟล์” (The Profile Paradox) ซึ่งเป็นความขัดแย้งระหว่างทักษะที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงของคูเปอร์:

1. มุมมอง “ผู้เชี่ยวชาญ”: ดังที่กล่าวไปแล้ว คำสั่งการบินของเขา แสดงให้เห็นความรู้ด้านการบินระดับผู้เชี่ยวชาญ
2. มุมมอง “มือสมัครเล่น” (ตามการวิเคราะห์ของ FBI): ในปี 2007 เจ้าหน้าที่พิเศษ แลร์รี คาร์ (Larry Carr) ซึ่งเป็นหัวหน้าชุดสืบสวนในขณะนั้น ได้สรุปว่าคูเปอร์ ไม่น่าจะรอดชีวิต จากการกระโดด

เหตุผลของ FBI ที่เชื่อว่าเขาเป็นมือสมัครเล่นด้านการกระโดดร่มนั้นมีน้ำหนักมาก:

• สภาพแวดล้อม: “ไม่มีนักกระโดดร่มที่มีประสบการณ์คนใดจะกระโดดในคืนที่มืดมิดสนิท… ด้วยกระแสลม 200 ไมล์ต่อชั่วโมงปะทะใบหน้า โดยสวมรองเท้าโลฟเฟอร์และเสื้อโค้ทกันฝน” มันเป็นการกระทำที่ “เสี่ยงเกินไปอย่างเห็นได้ชัด”
• อุปกรณ์: คูเปอร์พลาดข้อเท็จจริงที่สำคัญที่สุดข้อหนึ่ง ร่มชูชีพสำรองที่เขาเลือกมานั้นเป็นร่มสำหรับ “การฝึกซ้อม” ที่ถูกเย็บปิดไว้และไม่สามารถใช้งานได้จริง นี่เป็นสิ่งที่นักกระโดดร่มที่มีทักษะจะตรวจสอบเป็นอันดับแรกเสมอ

ความขัดแย้งนี้ (ความเชี่ยวชาญด้านการบิน ปะทะ ความสมัครเล่นด้านการกระโดดร่ม) คือกุญแจสำคัญในการไขคดี การที่ FBI ยึดติดกับทฤษฎี “มือสมัครเล่นที่เสียชีวิตแล้ว” อาจทำให้พวกเขาละเลยผู้ต้องสงสัยที่มีคุณสมบัติเหมาะสมในด้านอื่น

การระงับคดี

หลังจากติดตามเบาะแสหลายพันรายการและพิจารณาผู้ต้องสงสัยหลายร้อยคน ในวันที่ 12 กรกฎาคม 2016 FBI ได้ประกาศ “ระงับ” การสืบสวนคดี D.B. Cooper อย่างเป็นทางการ เหตุผลที่ให้ไว้คือความจำเป็นในการ “เปลี่ยนทรัพยากร” การสืบสวนไปยังคดีที่มีลำดับความสำคัญสูงกว่าและเร่งด่วนกว่าในปัจจุบัน

สิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจว่าคดีนี้ไม่ได้ “ปิด” (Closed) แต่ “ระงับ” (Suspended) FBI ระบุว่าจะไม่สืบสวนเบาะแสทั่วไปอีกต่อไป แต่ยังคงเปิดรับหากมีหลักฐานทางกายภาพที่เฉพาะเจาะจงปรากฏขึ้น เช่น เงินค่าไถ่ส่วนที่เหลือ หรือร่มชูชีพของคูเปอร์ นี่คือการยอมรับโดยพฤตินัยว่าวิธีการสืบสวนแบบดั้งเดิมได้มาถึงทางตันแล้ว และคำตอบที่เหลืออยู่ (หากจะมี) จะต้องมาจากนิติวิทยาศาสตร์สมัยใหม่เท่านั้น

วัตถุพยาน: หลักฐานที่หลงเหลือ

แม้ว่าคูเปอร์จะหายตัวไป แต่เขาทิ้งหลักฐานทางกายภาพไว้สองชิ้นสำคัญ ซึ่งได้กลายเป็นศูนย์กลางของการสืบสวนในยุคต่อมา

เงินที่ Tena Bar

เป็นเวลาเกือบ 9 ปีที่ไม่มีร่องรอยใดๆ ของคูเปอร์หรือเงินของเขา จนกระทั่งเดือนกุมภาพันธ์ 1980 เด็กชายวัย 8 ขวบชื่อ ไบรอัน อินแกรม (Brian Ingram) ได้ขุดพบธนบัตรใบละ 20 ดอลลาร์ที่เน่าเปื่อยจำนวน 3 มัด รวมเป็นเงิน 5,800 ดอลลาร์

• สถานที่: การค้นพบนี้เกิดขึ้นที่ Tena Bar ชายหาดริมแม่น้ำโคลัมเบีย ทางเหนือของพอร์ตแลนด์ รัฐวอชิงตัน
• การยืนยัน: FBI ยืนยันผ่านการตรวจสอบหมายเลขธนบัตร (Serial Numbers) ว่านี่คือเงินส่วนหนึ่งจากค่าไถ่ของคูเปอร์

การค้นพบนี้สร้างคำถามมากกว่าคำตอบ Tena Bar อยู่ห่างไกลจากเส้นทางการบินที่กำหนดไว้และพื้นที่ค้นหาเริ่มต้นอย่างมาก การวิเคราะห์ทางธรณีวิทยาและไดอะตอม (Diatom Analysis) ในภายหลัง ได้พยายามไขปริศนานี้ ไดอะตอมคือสาหร่ายเซลล์เดียวที่มีวงจรชีวิตตามฤดูกาล การวิเคราะห์ไดอะตอมที่พบบนธนบัตรสามารถช่วย “จำกัดกรอบเวลาของปี” ที่เงินจมลงไปในน้ำ หากการวิเคราะห์ชี้ว่าเงินจมน้ำในฤดูใบไม้ผลิ (หลายเดือนหลังการปล้น) ก็อาจหมายความว่าคูเปอร์รอดชีวิต และเก็บเงินไว้ที่ไหนสักแห่งก่อนที่มันจะถูกพัดพาไปในแม่น้ำในภายหลัง

เนคไท: กุญแจสู่ตัวตนของคูเปอร์?

หลักฐานที่สำคัญที่สุดอาจเป็นสิ่งที่คูเปอร์จงใจทิ้งไว้: เนคไทแบบหนีบสีดำบนที่นั่ง 18C เป็นเวลาหลายทศวรรษที่เนคไทนี้ถูกเก็บไว้เป็นหลักฐาน จนกระทั่งในปี 2013 นักวิทยาศาสตร์ ทอม เคย์ (Tom Kaye) ได้รับอนุญาตให้ใช้กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนเพื่อวิเคราะห์สิ่งที่ติดอยู่บนเนคไท

ผลการวิเคราะห์น่าทึ่งมาก:

• พบบนเนคไทคืออนุภาคขนาดเล็กหลายพันชิ้น
• อนุภาคเหล่านี้รวมถึง สแตนเลสสตีลเกรดสูง (High-grade stainless steel) อะลูมิเนียม และที่สำคัญที่สุดคือ ไทเทเนียม (Titanium)
• การวิเคราะห์เพิ่มเติมระบุอนุภาคที่หายากมากว่าเป็น “ไทเทเนียมที่เปื้อนด้วยสแตนเลสสตีล” (titanium smeared with stainless steel)

อนุภาคเหล่านี้ไม่ได้มาจากสภาพแวดล้อมทั่วไป แต่เชื่อมโยงอย่างชัดเจนกับอุตสาหกรรมการบินและอวกาศ (Aerospace Industry) เนคไทได้เปลี่ยนโฉมหน้าของคดีนี้ไปโดยสิ้นเชิง มันเปลี่ยนการสืบสวนจากการค้นหา “บุคคล” (เช่น นักกระโดดร่ม) ไปสู่การค้นหา “สถานที่ทำงาน” (Workplace) ที่เฉพาะเจาะจง

แฟ้มผู้ต้องสงสัย: การวิเคราะห์เชิงวิพากษ์

ตลอด 50 ปี มีผู้ต้องสงสัยหลายร้อยคน แต่มีเพียงไม่กี่คนที่มีชื่อเสียงและถูกพิจารณาอย่างจริงจัง การวิเคราะห์ว่าเหตุใดพวกเขาจึงถูกตัดออก เผยให้เห็นข้อบกพร่องในโปรไฟล์ของ FBI

1. ริชาร์ด แมคคอย จูเนียร์ (Richard McCoy Jr.): เขาเป็นผู้ต้องสงสัยที่ชัดเจนที่สุดในยุคแรก ก่อเหตุปล้นเครื่องบินแบบ “ลอกเลียนแบบ” (Copycat) เพียง 6 เดือนหลังคูเปอร์ โดยใช้วิธีการที่คล้ายกันมาก (กระโดดร่มพร้อมเงินค่าไถ่) เขาถูกจับกุม แต่ต่อมาแหกคุกและเสียชีวิตในการยิงต่อสู้กับ FBI
   • เหตุผลที่ถูกปฏิเสธ: FBI ปฏิเสธเขาอย่างหนักแน่นเนื่องจากเขาไม่ตรงกับคำอธิบายลักษณะทางกายภาพ (คูเปอร์อายุ 40 กลางๆ แต่แมคคอยยังเด็กกว่ามาก ) และ FBI ระบุว่าเขามีหลักฐานที่อยู่ในยูทาห์ในวันรุ่งขึ้นหลังการปล้น
2. โรเบิร์ต แร็คสตรอว์ (Robert Rackstraw): อดีตทหารพลร่มกองทัพบกที่มีทักษะทางทหารสูง เขาถูกผลักดันอย่างหนักโดยนักสืบอิสระ ทอม โคลเบิร์ต (Tom Colbert) ซึ่งอ้างว่าแร็คสตรอว์ส่งจดหมายเข้ารหัสยอมรับว่าเป็นคูเปอร์ และอ้างว่า FBI ปกปิดเรื่องนี้เพราะแร็คสตรอว์ทำงานให้ CIA
   • เหตุผลที่ถูกปฏิเสธ: FBI สอบสวนและตัดแร็คสตรอว์ออกไปตั้งแต่ปี 1979 เหตุผลหลักคืออายุ เขาอายุเพียง 28 ปีในปี 1971 ซึ่งขัดแย้งอย่างชัดเจนกับคำให้การของพยานที่ว่าคูเปอร์อายุ 40 กลางๆ คดีของแร็คสตรอว์แสดงให้เห็นถึงปรากฏการณ์ “Cooperites” (นักสืบอิสระ) ที่ทฤษฎีสมคบคิดถูกนำมาใช้อธิบายการขาดหลักฐาน
3. เชอริแดน ปีเตอร์สัน (Sheridan Peterson): เขาเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัยที่น่าสนใจที่สุดในทางทฤษฎี มีลักษณะคล้ายภาพสเก็ตช์ ทำงานเป็นบรรณาธิการด้านเทคนิคที่โบอิ้ง (Boeing) ในซีแอตเทิล (สอดคล้องกับความรู้เรื่องเครื่อง 727) และเป็นนักกระโดดร่ม (Smokejumper) ที่มีประสบการณ์สูง
   • เหตุผลที่ถูกปฏิเสธ: เขาเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของทฤษฎีที่ยอดเยี่ยมที่ถูกหักล้างด้วยหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ FBI สามารถตัดเขาออกจากการเป็นผู้ต้องสงสัยได้อย่างชัดเจนผ่านการวิเคราะห์ DNA และลายนิ้วมือ
4. เคนเน็ธ คริสเตนเซ่น (Kenneth Christiansen): ถูกสงสัยโดยพี่ชายของเขาเอง เขาเป็นอดีตทหารพลร่ม และที่สำคัญ เขาทำงานให้กับสายการบิน Northwest Airlines (สายการบินที่ถูกปล้น)
   • เหตุผลที่ถูกปฏิเสธ: FBI ปฏิเสธเขาด้วยเหตุผลสองประการ: เขาไม่ตรงกับคำอธิบายทางกายภาพ และที่สำคัญกว่านั้น เขาเป็น “นักกระโดดร่มที่มีทักษะ” ซึ่งขัดแย้งโดยตรงกับข้อสรุปของ FBI ที่ว่าคูเปอร์เป็นมือสมัครเล่นด้านการกระโดดร่ม (ที่พลาดเรื่องร่มสำรอง)

ตารางเปรียบเทียบผู้ต้องสงสัยหลักในคดี D.B. Cooper

ชื่อผู้ต้องสงสัย	ความสอดคล้องทางกายภาพ (อายุ/ลักษณะ)	ทักษะที่เกี่ยวข้อง (การบิน/การกระโดดร่ม)	การเชื่อมโยงกับหลักฐาน (เนคไท/เงิน)	สถานะ (เหตุผลที่ FBI ปฏิเสธ)
Richard McCoy Jr.	ไม่ตรง (อายุน้อยเกินไป)	ทหารพลร่ม (มีทักษะ)	ไม่มี	ไม่ตรงกับลักษณะทางกายภาพ, มีหลักฐานที่อยู่
Robert Rackstraw	ไม่ตรง (อายุ 28 ปี)	ทหารพลร่ม (มีทักษะสูง)	ไม่มี	ไม่ตรงกับอายุ (พยานระบุวัย 40 กลางๆ)
Sheridan Peterson	ตรง (คล้ายภาพสเก็ตช์)	พนักงานโบอิ้ง (รู้เรื่องเครื่องบิน) + นักกระโดดร่ม (มีทักษะสูง)	ไม่มี	ถูกตัดออกโดย DNA และลายนิ้วมือ
Kenneth Christiansen	ไม่ตรง	พนักงานสายการบิน (Northwest) + ทหารพลร่ม (มีทักษะสูง) 1	ไม่มี	ไม่ตรงกับลักษณะทางกายภาพ, มีทักษะการกระโดดร่มสูงเกินไป (ขัดกับโปรไฟล์ FBI)
Vince Petersen (ทฤษฎีใหม่)	ไม่ทราบแน่ชัด (เสียชีวิตแล้ว)	วิศวกรโลหะการ (ความรู้ด้านการบินทางอ้อม)	สูงมาก (อนุภาคไทเทเนียม/สแตนเลส จาก Crucible Steel) 5	อยู่ระหว่างการตรวจสอบโดยนักวิจัยอิสระ (FBI ไม่เคยพิจารณา)

ทฤษฎีใหม่: การไล่ล่าทางนิติวิทยาศาสตร์

การปฏิเสธผู้ต้องสงสัย “คลาสสิก” ทั้งหมด ทำให้การสืบสวนเปลี่ยนทิศทางไปสู่หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์บนเนคไท ซึ่งนำไปสู่ทฤษฎีที่แข็งแกร่งที่สุดในปัจจุบัน

การเชื่อมโยงอนุภาค: จากเนคไทสู่โรงงาน

นักวิจัยอิสระ เอริก ยูลิส (Eric Ulis) ได้ต่อยอดจากการวิเคราะห์ของ ทอม เคย์ ยูลิสไม่เพียงแค่ระบุว่าอนุภาคมาจากอุตสาหกรรมการบิน แต่ยังระบุถึงกระบวนการผลิตที่เฉพาะเจาะจง:

• เขาเชื่อว่าอนุภาค “ไทเทเนียมที่เปื้อนด้วยสแตนเลสสตีล” มาจากกระบวนการ “รีดเย็น” (Cold Rolling) ซึ่งเป็นกระบวนการผลิตโลหะขั้นสูงที่ไม่แพร่หลายในยุค 1960s
• ยูลิสได้ติดตามอนุภาคโลหะผสมไทเทเนียมที่หายากนี้ไปยังบริษัทเดียวในสหรัฐฯ ที่ผลิตมันในยุคนั้น: Crucible Steel ในเมืองพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย
• Crucible Steel ไม่ใช่แค่โรงงานทั่วไป แต่เป็นผู้รับเหมาช่วงรายใหญ่ (Significant Subcontractor) ที่จัดส่งไทเทเนียมและสแตนเลสสตีลส่วนใหญ่ให้กับบริษัทโบอิ้ง (Boeing)

ผู้ต้องสงสัยคนใหม่: วินซ์ ปีเตอร์เซ่น (Vince Petersen)

ทฤษฎีนี้ไม่ได้เริ่มต้นจากผู้ต้องสงสัย แต่เริ่มต้นจากหลักฐานที่นำไปสู่สถานที่ทำงาน จากนั้น ยูลิส จึงค้นหาบุคคลที่ทำงานในสถานที่นั้น ซึ่งตรงกับโปรไฟล์

• เขาได้ระบุตัว วินซ์ ปีเตอร์เซ่น (Vince Petersen) ซึ่งเป็นวิศวกรและนักวิจัย ที่ทำงานในห้องปฏิบัติการวิจัยไทเทเนียมของ Crucible Steel
• ปีเตอร์เซ่น เป็นหนึ่งในวิศวกรเพียงไม่กี่คน (ประมาณ 8 คน) ที่ทำงานกับโลหะเหล่านี้โดยตรง และที่สำคัญคือ สวมเนคไทไปทำงานเป็นประจำ
• การค้นพบที่สนับสนุนทฤษฎีนี้คือ พบร่องรอยของ “เกลือเชิงพาณิชย์” (Commercial Type of Salt) บนเนคไทด้วย ยูลิสค้นพบว่า วินซ์ ปีเตอร์เซ่น มีความเชี่ยวชาญและถึงกับเคยเขียนบทความวิชาการเกี่ยวกับ “ผลกระทบของเกลือต่อไทเทเนียม”

วินซ์ ปีเตอร์เซ่น เสียชีวิตในปี 2002 ปัจจุบัน ยูลิสกำลังพยายามผลักดันให้มีการตรวจสอบ DNA จากกลไกโลหะขนาดเล็กในปมเนคไท ซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นแหล่ง DNA ที่ดีที่สุดที่ FBI อาจมองข้ามไป

ทฤษฎีนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะมันเป็นทฤษฎีเดียวที่สามารถไข “ความขัดแย้งทางโปรไฟล์” (Profile Paradox) ที่กล่าวถึงในตอนต้นได้:

• ในฐานะวิศวกรโลหะการที่จัดหาส่วนประกอบให้โบอิ้ง ปีเตอร์เซ่นจะมีความรู้ด้านวิศวกรรมการบินอย่างลึกซึ้ง (รู้ว่า 727 ทำงานอย่างไร)
• แต่ในฐานะวิศวกร เขา ไม่น่าจะ เป็นนักกระโดดร่มผู้เชี่ยวชาญ
• เขาจึงสอดคล้องกับโปรไฟล์ของชายที่ฉลาดพอที่จะวางแผนการปล้นทางเทคนิค แต่ก็สมัครเล่นพอที่จะเลือกร่มชูชีพสำรองที่ใช้การไม่ได้

มรดกของ D.B. Cooper: จากอาชญากรสู่วีรบุรุษพื้นบ้าน

ไม่ว่าคูเปอร์จะรอดชีวิตหรือไม่ การกระทำของเขาได้ทิ้งมรดกที่เปลี่ยนแปลงโลกไว้สองประการ: การเปลี่ยนแปลงความปลอดภัยการบิน และการสร้างตำนานสมัยใหม่

ผลกระทบต่อความปลอดภัยการบิน

การจี้เครื่องบินของคูเปอร์ และเหตุการณ์ลอกเลียนแบบ (Copycats) อีกหลายครั้งในปีถัดมาได้ยุติ “ยุคทองของการปล้นเครื่องบิน” (The Golden Age of Air Piracy) ลงอย่างถาวร เหตุการณ์นี้บังคับให้สายการบินและสนามบินต้องทำการอัปเกรดมาตรการรักษาความปลอดภัยครั้งใหญ่ทันที:

1. การติดตั้งเครื่องตรวจจับโลหะ (Metal Detectors) ที่สนามบิน
2. การตรวจสอบสัมภาระกลายเป็นข้อบังคับ (Mandatory Baggage Inspection)
3. การคัดกรองผู้โดยสารที่ชำระค่าตั๋วด้วยเงินสดในวันเดินทางอย่างเข้มงวด

มรดกที่จับต้องได้ที่สุดคือ “Cooper Vane” (สลักคูเปอร์) นี่คืออุปกรณ์ทางวิศวกรรมที่ถูกออกแบบและติดตั้งเพิ่มเติมบนเครื่องบินโบอิ้ง 727 ทุกลำ เพื่อป้องกันไม่ให้บันไดท้ายเครื่องถูกเปิดออกขณะที่เครื่องบินกำลังบินอยู่ คูเปอร์เป็นอาชญากรเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่บังคับให้มีการเปลี่ยนแปลงการออกแบบทางวิศวกรรมของเครื่องบินพาณิชย์ทั่วโลก

สถานะในวัฒนธรรมสมัยนิยม

คูเปอร์กลายเป็น “วีรบุรุษพื้นบ้าน” (Folk Hero) ในทันที เหตุผลหลักคืออาชญากรรมของเขา “ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ” เขาถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของการ “เอาชนะระบบ” (Sticking it to the man) ในยุคแห่งการต่อต้านสถาบัน (Anti-establishment) และเหนือสิ่งอื่นใด เขาทำ “อาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบ” (Perfect Crime) และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

การที่คดีนี้ยังไม่คลี่คลายทำให้คูเปอร์กลายเป็น “ผืนผ้าใบว่างเปล่า” (Blank Slate) ที่วัฒนธรรมสมัยนิยมสามารถฉายภาพจินตนาการใดๆ ลงไปก็ได้

• ในซีรีส์ Loki (Marvel): เปิดเผยว่า D.B. Cooper คือโลกิที่แพ้พนันกับธอร์
• ในซีรีส์ Prison Break: ตัวละคร ชาร์ลส์ เวสต์มอร์แลนด์ สารภาพว่าตนเองคือ D.B. Cooper
• ในซีรีส์ Twin Peaks: ชื่อของตัวเอก Agent Dale Cooper เป็นการอ้างอิงโดยตรงถึง D.B. Cooper
• ในซีรีส์ Mad Men: ทฤษฎีแฟนคลับที่โด่งดัง (แม้จะถูกหักล้าง) คือ ดอน เดรเปอร์ ตัวเอกของเรื่อง จะจบซีรีส์ด้วยการกลายเป็น D.B. Cooper

หากคูเปอร์ถูกจับกุมในสัปดาห์ต่อมา เขาจะเป็นเพียงอาชญากรที่ถูกลืมเลือน แต่การหายตัวไปอย่างสมบูรณ์คือสิ่งที่ทำให้เขาเป็นอมตะ

บทสรุป: ปริศนาที่ยังคงอยู่

คำถามที่ว่า “D.B. Cooper รอดชีวิตหรือไม่?” ยังคงเป็นศูนย์กลางของคดี หลักฐานของ FBI (สภาพอากาศเลวร้าย, ร่มชูชีพที่ใช้การไม่ได้) ชี้ชัดว่าเขาเสียชีวิต แต่ความแม่นยำในการวางแผนและความรู้ด้านการบินของเขา กลับบ่งชี้ว่าเขามีความสามารถที่จะวางแผนเพื่อความอยู่รอด การค้นพบเงินที่ Tena Bar ก็ไม่ได้ช่วยยืนยันการรอดชีวิตหรือการเสียชีวิตแต่อย่างใด

สถานะปัจจุบันของคดี D.B. Cooper ได้เปลี่ยนผ่านจาก “คดีที่ยังไม่คลี่คลาย” (Unsolved Case) ไปสู่ “ปัญหาทางนิติวิทยาศาสตร์ที่ยังไม่คลี่คลาย” (Unsolved Forensic Problem) โอกาสในการพบร่องรอยของเขาในป่าแทบจะเป็นศูนย์ คำตอบที่เหลืออยู่ หากจะมี ถูกเก็บรักษาไว้ในระดับจุลภาคบนเนคไทที่ FBI ครอบครอง

การเปรียบเทียบ DNA หรือการวิเคราะห์อนุภาคขั้นสูงจากเนคไท กับครอบครัวของผู้ต้องสงสัยทางนิติวิทยาศาสตร์ (เช่น วินซ์ ปีเตอร์เซ่น) ยังคงเป็นหนทางเดียวที่เป็นไปได้ในการไขปริศนาสุดท้ายนี้

คดี D.B. Cooper ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องราวอาชญากรรม แต่เป็น “ตำนานสมัยใหม่” (Modern Myth) มันรวบรวมจินตนาการถึงการหลบหนี, การเอาชนะระบบที่ไม่เปิดเผยตัวตน, และความเป็นไปได้ที่คนธรรมดาคนหนึ่งจะทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้และหนีไปได้อย่างลอยนวล ท่ามกลางโลกที่ทุกสิ่งถูกติดตามและบันทึกไว้